Slak-proof

“Hoe gaat het met Quinten,” vragen ze mij regelmatig. Wel, ik heb geen woelmuizen of -ratten, en slechts een klein beetje schildluizen. Er is iets met de aardperen, maar ik denk dat ze er niet al te erg onder lijden (en bovendien kan ik daar sowieso niet veel van eten). Ik heb een kikker gezien nadat ik een badje heb ingegraven en er zitten veel vogels (vooral merels). Het blijft maar gonzen van de bijen, zweefvliegen en hommels.

Het gaat dus best wel goed.

SlugAlleen die slakken… In alle vormen en modellen. Grote, kleine, bruine, zwarte, smalle en dikke. Ik weet het, ik val in herhaling.

Ligt het aan het stro? Ligt het aan de warme winter? Ligt het aan MIJ? Soms brengen ze mij wel aan het wankelen en menig “g*dv*rd*mm*” is al aan m’n lippen ontsnapt.

“Gebruik toch Escar-go”, zeggen ze in familiale kringen. Dat doe ik niet maar ik moet zeggen dat ik begonnen ben met ze gewoon handmatig uit de tuin te verwijderen. Ook al weet ik dat dit gelijk staat aan dweilen met de kraan open.

20140727_rucola in quinten_0002Always look on the bright side of life… en dus leer ik dit jaar wat écht heel erg slak-proof is. Zo is bijvoorbeeld de rucola prima in staat zich te verweren tegen al dat slakkengeweld. Ik had ze vooraf thuis in potjes opgekweekt en na enige tijd heb ik ze uitgeplant in Quinten.

(Ik heb ook rucola rechtstreeks gezaaid maar daar is niets van boven gekomen. Zoals zo vaak bij Quinten. Opkweken is er de boodschap. Ik heb ze intussen begrepen en zaai quasi niets meer rechtstreeks in de vollegrond.)

Als je rucola (of notenbladsla, of notensla, of raketsla of mosterdkruid) koopt in de winkel, dan betaal je ten eerste relatief veel geld (voor iets dat quasi een zogenaamd “onkruid” is) en ten tweede weet je eigenlijk nooit wat je écht gekocht hebt: de éénjarige Eruca sativa of de doorlevende Diplotaxis tenuifolia (grote zandkool). De eerste is maar slappekes qua smaak, de tweede is veel sterker! De eerste heeft witte bloemetjes, de tweede gele. Ik kies voor de tweede, en de “zoemers” zijn er dol op…

20140727_rucola in quinten_0004Eens uitgeplant zijn ze heel snel beginnen groeien. Ik heb er al ontzettend veel van geoogst en gegeten. Ik gebruik het gewoon als sla, maar velen vinden het te scherp en verkiezen het als extra toets bij bv. kropsla. Maar je kan er ook pesto van maken: beetje olijfolie, geroosterde zonnebloempitten, paar teentjes look en parmezaanse kaas erbij en hop in de blender. Lekker. En gezond! Rucola is namelijk rijk aan vitamine C en ijzer!

(Foto: “slug”, Wilfbuck)

Advertenties

10 thoughts on “Slak-proof

  1. onlangs kwam ik op deze website terecht over ‘slakkendodende vliegen’:
    http://www.kvlt.be/kvlt/projecten/bioBestrijders/infoBestrijders.asp?vijand_ID=20

    Er zouden in België en in Nederland meer dan 55 soorten slakkendodende vliegen voorkomen, het merendeel van deze soorten zijn te vinden langs vijvers, sloten, beken, moerassen en vochtige bossen. De larven parasiteren slakken.

    De aanleg van een moeras of vijver zou dus kunnen helpen in de strijd tegen slakken, maar trekken zelf waarschijnlijk ook meer slakken aan. Als er iemand tijd over moest hebben om dit te bestuderen.?

    Ik vind trouwens de bloemetjes van rucola zeer lekker!

    • De tip ivm een vijvertje of eventueel een kleiner waterelement kreeg ik nogal. Ook kikkers zijn natuurlijke vijanden van slakken. Dat van die vliegen was mij nog niet bekend!

  2. Dag Esmeralda,
    Het zou best kunnen dat de oorzaak van je slakkenprobleem bij het stro ligt. Mulchen met stro werkt waarschijnlijk goed in de landen waar het warm is en in die landen waar de permacultuur vandaan komt, maar hier niet. Het probleem ligt hem dikwijls in het feit dat de oplossingen die ginder werken niet vertaald worden naar ons klimaat en wij ze hier klakkeloos overnemen zonder goed na te denken over het waarom. Dit inzicht is me bijgebracht door Taco Blom bij wie ik vorige week een cursus over voedselbosrand heb gevolgd: heel boeiend, een aanrader.
    Vriendelijke groet,
    Gaby

    • Dag Gaby,
      Het is mij bekend dat Taco Blom geen fan is van stro. Nochtans heb ik al meerdere plaatsen bezocht (in Vlaanderen) waar vrij intensief gebruik gemaakt wordt van stro en er toch geen problemen zijn. Het zijn dan wel plekken waar men al lang met permacultuur bezig is. Volgens mij hangt het slakkenprobleem samen met een veelheid aan factoren. Mulchen zal daarbij altijd wel meespelen, denk ik, omdat je zo schuilplaatsen creëert, zowel voor slakken als voor andere (gunstiger) diertjes. Ook zit de zachte winter er voor iets tussen – veel mensen kampen met het slakkenprobleem dit jaar. Aangezien ik dat tuintje voor het eerste jaar bewerk, maak ik mij niet zoveel zorgen. Je kan niet op zo’n korte tijd een evenwicht realiseren. En zoals ik hierboven ook heb geschreven: het is ook wel een kans om te onderzoeken welke planten slak-proof zijn ;-).

  3. Dat stro gegarandeerd samengaat met slakken klopt niet. Wij gebruiken al jaren veel stro en hebben geen problemen met slakken.

    Het heeft eerder te maken met grond die nog niet optimaal is en te weinig natuurlijke vijanden zodat er nog geen evenwicht is.

    Bij mensen die onze cursussen volgen, horen wij inderdaad dat zij ook de eerste jaren relatief veel problemen hebben met slakken, maar dat dit probleem na enkele jaren doorzetten vaak vanzelf verdwijnt, zelfs indien ze met dikke mulchlagen (van bv. stro) werken.

    Ik zou de oorzaak van slakken niet bij het stro leggen, het stro vormt gewoon een goede schuilplaats. Heel veel slakken zitten trouwens onder de grond, wel of niet stro gebruiken heeft hier helemaal geen invloed op.

    De oorsprong van het slakkenprobleem ligt gewoon bij het ontbreken van een evenwicht en een bodem die nog niet optimaal is.

    Volgens mijn bescheiden menig 😉

    • Ik kan idd. getuigen (meerdere keren met eigen ogen gezien) dat bij Yggdrasil veel stro gebruikt wordt en dat er nauwelijks of geen slakkenvraat is!

  4. Dag Esmeralda,

    zonet je site ontdekt. Een heel leerrijke blog, en ik heb nog niet eens 5% van je berichten gelezen!

    Wat betreft je slakkenprobleem. Ik probeer ook de principes van Frank Anrijs te volgen, en zoveel mogelijk natuurlijke vijanden van de slak aan te treffen. Het was dan ook een heel leuk gevoel toen ik vorige week een kikker aantrof in m’n vijvertje!

    Daarnaast heb ik naast m’n moestuintje ook Oost-Indische kers staan. Deze plant verspreidt een geur waar slakken niet zo goed tegen kunnen (en is ook nog eens eetbaar). Zo heb ik erg weinig last van slakken.

    • Dank voor je complimentje! En ik herken jouw gevoel ivm de kikker – ik maakte net hetzelfde mee. Geen idee waar dat beest vandaan komt, maar hij is er in elk geval. Toch blijf ik hem voorlopig een beetje “helpen” met slakken opruimen, ik doe ze in een bokaal en zet ze buiten.
      Dat van die OI-kers wist ik niet. Die is momenteel weelderig aan het groeien. Ik heb mooie opkweek van tatsoi (met frisgroene blaadjes…) en durfde die eigenlijk niet in m’n tuin te zetten. Misschien dat ik die naast de OI-kers zal zetten…

  5. Slakken … zwijg me over die slijmerds. Sinds de grote invasie van 2008-2009 heb ik tenslotte moeten grijpen naar een biologisch wapen: ik heb aaltjes moeten inzetten, en na de aanvankelijke scepsis blijkbaar toch met succes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s