Susanne en de eeuwige moes

De zomer is begonnen en we hebben de vakantie voor de boeg. Hoog tijd om weer ’s m’n horizonten te verruimen en nog wat projecten te bezoeken.

20140621_lemniscaat_0004Een tijdje geleden nodigde Susanne mij uit om haar tuin te komen bekijken. Ze zou zelfs een stek eeuwige moes inpotten en die voor mij in de watten leggen totdat ik langs zou komen om hem mee te nemen.

20140621_lemniscaat_0018Susanne’s project heet Lemniscaat. De lemniscaat kennen we allemaal van de vroegere wiskundelessen: het is het teken van de oneindigheid: \infty. “De lemniscaat is hét symbool van de eeuwige beweging”, schrijft Susanne op haar website. “Het heeft geen begin en geen einde, geen lineaire volgorde. Ook in de natuur zijn eeuwige bewegingen gaande. Permacultuur vraagt duurzame verbindingen, waarbij lineair denken wordt vervangen door het sluiten van kringlopen en het meegaan in de levenscyclus.”

20140621_lemniscaat_0014 Dat klonk veelbelovend, en zo belandde ik op de langste dag van ’t jaar in Bocholt, in het verre Limburg, samen met Wim, een Nederlandse kunstenaar met een enorme fascinatie voor België. We werden warm ontvangen in een tuin waar het krioelt van de taybessen en ander lekkers. Wie mij al wat langer kent, weet dat ik verzot ben op taybessen, en dus voelde ik mij daar meteen thuis.

20140621_lemniscaat_0005Susanne woont er al zo’n tien jaar met haar gezin. Tien jaar geleden stond in de tuin enkel een berk en een kerselaar, voor de rest: een hoop onkruid en veel rommel. Dat alles op een pure zandbodem: geen lachertje dus! Ze zijn meteen bomen beginnen planten en later, na een jaaropleiding permacultuur bij Taco Blom en een teacher training in Denemarken, heeft ze de tuin volgens permacultuurprincipes ontworpen. Nu staat hij vol pitfruit en kleinfruit en her en der wat éénjarige groenten die ze als een welkom extraatje beschouwt.

20140621_lemniscaat_0019Ook al heeft Susanne best wel ruimte om te tuinieren, ze schuwt het experiment niet om op een kleine oppervlakte ook de opbrengst te verhogen. Zo heeft ze vlak bij het woonhuis een verticale tuin ontworpen. Die bestaat uit twee aan elkaar vastgemaakte paletten waartussen ze teelaarde en compost heeft gedaan. De groenten komen uit de gaten piepen: sla, boerenkool, rodekool, noem maar op. Het concept vraagt wel veel aandacht: om uitdroging te vermijden moet ze het vrij vaak begieten. Maar het geheel is wel decoratief en tegelijkertijd heeft ze weer extra oogst.

20140621_lemniscaat_0012Met de eeuwige moes is het niet goed gekomen. Ondanks de zachte watten en de liefde zijn de slakken ermee aan de haal gegaan. Ik heb nu stekjes gekregen van Susanne en ben die nu zelf aan het opkweken. Uiteraard ook liefdevol en voorlopig nog vrij van slakken…

Advertenties

2 thoughts on “Susanne en de eeuwige moes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s