Het temperament van Quinten

Dat met de komst van Quinten mijn leven extra kleur kreeg, kon je wellicht al vermoeden. Als ik bij Quinten ben, vergeet ik de rest van de wereld en geniet ik van z’n mooie kleuren, het heerlijke gezoem en z’n zoete vruchten. Quinten is voor mij een no-stress zone, een aangename plek waar ik mij even kan afzonderen van de dagdagelijkse beslommeringen.

20140607_Quinten_0004bewerktMomenteel ben ik dolgelukkig met de frambozen en de aardbeien! Ook al kleuren ze mooi rood, de vogels blijven er af. (Ik had een klein waterelementje voorzien naast de struiken, dat zou helpen, naar verluidt, omdat ze daar hun dorst kunnen lessen en dat bijgevolg niet moeten doen via de vruchtjes). Vorige winter heb ik stekjes gezet van verschillende rassen van aal- en kruisbes die nu mooi aan het uitgroeien zijn. De doornloze braam draagt honderden vruchten, en ik zit vol ongeduld te wachten tot die rijp zijn. De tuin gonst van de de zweefvliegen, de bijen en de hommels.

Wel moet ik bekennen dat het niet altijd peis en vree is tussen mij en Quinten. Hij heeft namelijk enkele kleine kantjes:

  • Het kan er ontzettend hard waaien. Tijdens de recentste windstoten van vorige week is het merendeel van de nieuwe takken van de deze winter geknotte esdoorn eraf gevlogen. Struiken zouden dat kunnen verhelpen. (En dan maar hopen dat ze zelf de windstoten kunnen doorstaan…).
  • Ik heb geen toegang tot water. Mijn eerste plan was om regenwater op te vangen, maar ik realiseer mij dat dit nooit voldoende zal opleveren om regelmatig te kunnen begieten in droge periodes en/of om een composthoop aan te leggen. Voorlopig heb ik ervoor gekozen om zoveel mogelijk vooraf op te kweken (veel werk!) zodat de plantjes al wat sterker zijn vooraleer ze de volle grond ingaan. En te mulchen met hetzij stro, hetzij compost. Dat werkt. Onder de mulch voelt de bodem vochtig aan.
  • Quinten heeft last van slakken, maar dat wist je natuurlijk al. De rommelhoekjes zijn goed voor allerlei nuttige beestjes, maar samen met de mulch vormen ze ook wel een paradijs voor slakken. Opmerkelijk: planten met flink ingesneden bladeren lusten ze minder graag.

Goed observeren is het eerste permacultuurprincipe, en die lijkt mij extreem belangrijk. Ze zeggen dat je een heel jaar nodig hebt om te observeren. Dat lijkt lang, maar het is echt wel nuttig: op die manier leer ik het temperament van Quinten kennen zodat ik gepast kan reageren. Zo weet ik intussen dat ik best wat meer zou inzetten op overblijvende planten. De overblijvende planten die er nu al staan, doen het beter dan de éénjarigen die ik introduceer en ik heb er minder werk aan. Twee keer winst! (En vooral handig voor een tuintje op afstand!)

Advertenties

5 thoughts on “Het temperament van Quinten

  1. Nou nou
    ik zou
    Die Quinten
    wel eens
    Wat beter
    willen
    Leren kennen
    Klaar en Duidelijk
    Hij Spreekt
    jouw taal
    Voelt
    jouw Adem
    Ademt mee
    Met jouw verlangen
    Fluistert stil
    En medelevend
    Zijn Verlangen
    in jouw naam
    Hij zal je
    Alles geven
    Opdat je naarstig
    Naast hem
    Zou blijven gaan
    Om samen
    duurzame
    Paden in te te Slaan

    • ze ZIJN ook lekker! Enkel witte frambozen en taybessen zijn nog beter! Maar daar wordt aan gewerkt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s