De agro-ecoloog van Wageningen

Deze week had ik de eer om Pablo Tittonell in levende lijve te ontmoeten. Tittonell werkt aan de landbouwfaculteit van de Universiteit van Wageningen, het walhalla voor klassiek geschoolde landbouwwetenschappers van onze noorderburen.

Eerder dit jaar had hij mij al ’s zeer gelukkig gemaakt met zijn inaugurale rede over ecologische intensivering. Ook al ben ik niet zo dol op dat woordje “intensivering”, ik was toch wel blij met zijn verhaal dat komaf maakt met de groene revolutie en voluit de kaart trekt van agro-ecologische voedselproductie. En dat hij het lef had om in dat conservatief gangbare landschap van Wageningen zo’n straffe uitspraken te doen.

Ik moest voor mijn werk een interview van hem afnemen, maar eerst moest de inwendige mens toch ook versterkt worden en hebben we samen geluncht in Mundo B te Brussel, waar in de namiddag het congres van BioForum zou doorgaan. ’t Fijne van zo’n gezamenlijke lunch is dat je je formele pet wat kan afzetten, en dat je zo’n persoon waar je toch veel respect voor hebt, een beetje anders leert kennen. Hoe dat is, om zo in Wageningen te werken?

“Ik zou hier niet zitten als ik niet in Wageningen zou werken”, zei hij. “Wageningen is bekend, en daarom kan ik mijn verhaal doen.” Het klopt wel, Tittonell loopt momenteel half Europa af om lezingen te geven over agro-ecologie en ecologische intensivering. Het debat wordt gevoerd, en da’s een mooie stap vooruit in vergelijking met pakweg een jaar geleden.

Z’n lezing in de namiddag werd door iedereen gesmaakt. Met tabellen en grafieken toonde hij het falen van de Groene Revolutie aan, en bewees hij dat de gangbare landbouw niet in staat is, en ook nooit in staat zal zijn om de wereldbevolking te voeden. Hij bracht indrukwekkende cijfers over het productieniveau dat kan behaald worden met gemengde teelten (maïs/stikstoffixeerders). Hij confronteerde ons met de diepe kloof tussen de middelen die ingezet worden voor gangbaar landbouwonderzoek versus de middelen voor bio en agro-ecologie. Hij drukte ons ook op het hart dat er hoogdringend iets gedaan moet worden aan de teloorgang van de bodemvruchtbaarheid.

“Met de moderne landbouwtechnieken van de Groene Revolutie zijn we er dan wel in geslaagd om een verdubbeling van de graanopbrengst te realiseren, maar dit ging tegelijk gepaard met een verdubbeling van het waterverbruik en een verzevenvoudiging van de nodige stikstofbemesting. Dit is niet meer efficiënt te noemen.”

Oplossingen zijn niet ver te zoeken: we moeten terug leren kijken naar de natuur en de natuur als leerschool durven zien. We moeten gebruik maken van de mogelijkheden van biodiversiteit en beroep doen op oude, lokale kennis. En dit alles moeten we integreren in nieuw wetenschappelijk onderzoek. Met publieke middelen, want van de bedrijven zal niet komen.

“Een bedrijf wilt winst maken, en aan een landbouwsysteem dat niet langer behoefte heeft aan inputs zoals kunstmest, pesticiden en ggo’s, valt voor zo’n bedrijf niets te verdienen.”

tittonell en co

Oh ja, of permacultuur misschien past in het toekomstbeeld dat hij voor ogen heeft, vroeg ik nog tijdens de lunch. Jaaa, zucht. “Daar is deze maatschappij nog niet helemaal klaar voor”, was zijn antwoord. “Maar dat is wel het eindpunt, daar zouden we toch ooit ‘s moeten geraken.” Fijn.

ps: Voor meer info over het BioForum congres, en binnenkort een verslag ervan, klik dan even door via deze link.

Foto: Bioforum

Advertenties

4 thoughts on “De agro-ecoloog van Wageningen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s