Tegen een vrijwillige bijdrage

Maandag kwam Leen, mijn ex-directeur, op bezoek met een Blue bike fiets, en inspireerde mij om mijn eeuwig mobiliteitsprobleem op te lossen. Met de trein geraak je gemakkelijk in de steden, maar de projecten die ik bezoek, liggen in het hol van Pluto. En ook in professioneel verband moet ik regelmatig langs bij bioboeren die ook niet meteen op de grote markt van Brussel wonen. Bijgevolg zijn, sedert ik bij BioForum werk, mijn autorijvaardigheden serieus verbeterd. Of dat een goeie zaak is, is een andere vraag.

Zo treinde ik gisteren naar Aarschot en blue-bike-fietste vervolgens verder naar Schriek waar de vzw Plukrijp gelegen is. Kosten voor de blue bike: 10 Euro abonnementsgeld voor een heel jaar, en 3 Euro voor de fiets. Baten: gebruik van een goed onderhouden fiets, een mooie fietstocht in Vlaams Brabant (fietsknooppunten!) en alweer een (ecologisch) dure autorit bespaard. Hoera!

(Tijdens die mooie fietstocht heb ik mijzelf vervloekt omdat ik mijn fototoestel vergeten was…)

Bij Plukrijp aangekomen, zag ik aan de voorzijde een standje met groenten en fruit. “Mee te nemen tegen een vrijwillige bijdrage”. ‘k Vroeg mij af of dat wel zo nodig was in deze omgeving van veel te grote villa’s, en moest even denken aan de slapende daklozen die ik ’s morgen had zien liggen in de overdekte fietsstalling aan het station te Gent.

De toon was hiermee wel gezet. De permacultuurbeweging heeft een sociaal kantje, en Frank van Plukrijp wilt koploper zijn. Daar gaat hij ver in. Zeer zeer ver…

Frank is jarenlang in de biosector actief geweest. Hij zat in de groothandel, en kweekt al 41 jaar groenten. Ook nu nog dient z’n 1,5 hectare grond om productief te zijn. Vele permacultuurprojecten streven geen productiviteit na, en dat is voor Frank een doorn in het oog. “Grond dient om mensen te voeden”, is zijn motto. Fruit is mooi, en bessen zijn best lekker, maar daarmee kan je volgens hem geen mensen voeden. Achteraan staan struiken met heerlijke zwarte en rode bessen, en de belofte van een mooie oogst frambozen. Frank is er niet tevreden over, en er zullen struiken plaats moeten ruimen om later groenten te kunnen kweken.

Bij Plukrijp zijn er nauwelijks machines. Er wordt zoveel mogelijk gewerkt met recuperatiematerialen. Die krijgen ze gratis. Vrijgevigheid is hier een centraal begrip. Ze geven hun opbrengst weg: via het standje vooraan, maar ze zetten het ook af bij Volxskeukens en andere weggeef-initiatieven. Ze laten de gewassen in zaad komen, laten het uitzaaien en geven de rest weg. Er zijn verschillende vrijwilligers (o.a Wwoof‘ers) aan het werk, sommige zijn er enkele weken, sommige blijven er veel langer. De sfeer bij de vrijwilligers is ontspannen.

Frank geeft cursussen over permacultuur die je kan volgen tegen een vrijwillige bijdrage. “Permacultuur wordt stilaan een hype”, stelt hij vast, “en komt daardoor teveel in het commerciële circuit terecht. Wie het zich kan veroorloven, betaalt een dure cursus en denkt dat daarmee de kous af is”. Hij is het met vele dingen niet eens. Het gebruik van karton bijvoorbeeld, omwille van de mogelijke aanwezigheid van chemische reststoffen. Ook het mulchen gebeurt volgens hem vaak té overdadig, waardoor de microbiële werking het niet kan bolwerken. Je moet de bodem zoveel mogelijk met rust laten, vindt hij, en de natuur rustig zijn gang laten gaan. Sommige technieken worden te gemakkelijk gekopieerd. “Het is niet omdat een hügel werkt in Oostenrijk, dat we hier hetzelfde moeten proberen”. Hij is niet te vinden voor zogenaamde vergeten groenten, zoals eeuwige moes of brave hendrik: “te weinig opbrengst en de mensen lusten het niet”. Ook het belang van overblijvende planten is overroepen, aldus Frank. “Het is niet voor niets dat onze voorouders ze links hebben laten liggen.” Er heerst een cynisch sfeertje: ten aanzien van andere permacultuurprojecten, ten aanzien van de biosector, ten aanzien van de gehele maatschappij.

Wanneer ik aanstalten maak om te vertrekken, stuurt Frank mij eerst nog met één van de vrijwilligers het veld in om sla en rucola te oogsten en in mijn tas te proppen. Tijdens mijn terugrit door bossen en hobbelige wegen, huppelen een halve kilo bessen vrolijk mee tot ze barsten. In het station van Aarschot sta ik voor een klein dilemma en besluit ik om ze allemaal op te eten… lekker! (Over de gevolgen zullen we maar zwijgen.)

Advertenties

4 thoughts on “Tegen een vrijwillige bijdrage

  1. Super stukje. Vooral die laatste zin. Volgende keer toch maar de bessen meenemen naar huis en delen met de vrienden;-)? Zelfs gebarsten bessen zijn nog altijd lekker.
    En super tip van die blue bike!

  2. Ik heb het zo niet voor het cynisme, en nog minder voor een soort ‘utopische vlucht ‘. Ik sta ook voor het sociale en voor herverdeling, maar ga net een schaalgrootte nastreven en geld als transactiemiddel in een herverdelende logica…

    • ik woon op plukrijp. het is waar dat we met momenten cynisch zijn ten opzichte van bio, perma, de maatschappij. maar dit zijn momentopnames, meestal zijn we gewoon aan het genieten van het leven: samen in de tuin werken, samen eten, in de zon liggen, sauna, meditatie,… .

      er is trouwens niets mis met cynisme, als ik realistisch naar de maatschappij kijk dan moet ik wel met wantrouwen reageren:
      – ziekmakende gezondheidszorg: het aantal medicijnen dat geslikt wordt is weerzinwekkend hoog.
      -vertragende versnelling: alle kosten meegerekend is de gemiddelde snelheid van een auto 10 km per uur.
      -brood en spelen: landbouwsubsidies en het WK.
      -38 uren job niet omwille van nodige productiviteit maar omwille van de macht over mensen.
      -de docu: confessions of an economic hitman
      ik kan blijven doorgaan, moet ik dan zeggen “hmm, dit lijkt mij wel interessant om aan mee te doen” of zal ik mijn wantrouwen tonen?

      plukrijp is voor mij geen vlucht, het is eerder thuiskomen, in het nu leven.
      “geld als transactiemiddel in een herverdelende logica” klinkt heel mooi maar is in mijn ogen in het huidige kapitalisme niet mogelijk, op deze moment gaan de geldstromen richting een aantal machtige families, zo is ons banksysteem nu eenmaal gebouwd (zie zeitgeist en andere docus over het federal reserve system). dus wij hebben zoiets van: laat ze het geld maar in hun zakken proppen, wij zullen wel met zoveel mogelijk mensen genieten van zo weinig mogelijk geld.

      hiernaast reiken wij regelmatig de hand naar de maatschappij, we willen ons niet afsluiten want dan zouden we inderdaad in een utopische vlucht terechtkomen.
      we steunen samentuin projecten met kennis, groentenzaad en mankracht. een aantal organisaties sturen mensen die even rust nodig hebben naar ons door. festivallekes, volkskeukens,daklozenopvang,… komen regelmatig groenten oppikken.

  3. Heel mooi cursiefje. Blue bike was me onbekend. Ben dus een kijkje gaan nemen op de web site en het spreekt me wel aan.
    Zo zie je maar tot wat je artikels over permacultuur een mens leiden kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s