Reclamemakers over voeding en Monsanto

Ik heb het gewaagd om weer ’s een stuk gazet te lezen. Een opiniestuk in De Standaard: De hysterie rond monster Monsanto. Over de betoging tegen Monsanto van vorige zaterdag. Opmerkelijk geval, dat opiniestuk.

march_against_monsanto2

De opiniemaker, een zekere Koen Van Deun, scoort een punt: met slogans doe je de waarheid geweld aan. Alle nuance verdwijnt. Het is waar dat op een betoging niet alleen maar specialisten lopen die precies op de hoogte zijn van alle finesses van de kwestie. Het merendeel waren mensen die zich zorgen maken over de machtsconcentratie bij multinationals.

Het is dan ook opmerkelijk dat deze Koen van Deun op sloganeske wijze onze bezorgde burgers terug naar huis stuurt. Dat boeren elk jaar telkens opnieuw zaad moeten aankopen, is geen probleem, stelt hij, de boeren doen dat toch al jarenlang. Dat klopt voor een groot deel bij ons, in het westen, maar vele boeren in het zuiden produceren zelf zaad. Eén van de redenen waarom het bij ons wel gebeurt, is, omdat onze landbouw gebruik maakt van hoogproductieve (maar meestal ook zwakke) hybride zaden. Indien je van dergelijke hybriden zou vertrekken om zelf zaden te produceren, dan krijg je zaad dat zo goed als onbruikbaar is. Weinig keuze dus. Een juiste conclusie zou zijn: er zijn al langer problemen met het zaaizaad dan enkel de problemen met ggo’s.

Waar onze Koen ook niet over spreekt, is over de patenten die aan ggo’s kleven en het zaad weer een stuk duurder maken.

Klein intermezzo. Toevallig zag ik gisteren de film “Bitter seeds” van Micha X. Peled die dit mooi illustreert. De film toont de uitzichtloze situatie waar veel Indiërs vandaag mee geconfronteerd worden. Via agressieve campagnes vol valse beloften overtuigde Monsanto kleine katoenboeren om hun eigen geproduceerde zaden links te laten liggen en te kiezen voor het ggo Bt-katoenzaad. Dit zaad blijkt niet alleen duur te zijn, maar vergt ook meer water (irrigatie indien het niet genoeg regent), voeding (dure kunstmest) én pesticiden. Want het ggo beschermt het katoen wel tegen de bolworm maar niet tegen de schildluis die nu veel minder concurrentie heeft van de bolworm en daardoor in veel grotere mate aanwezig is! Boeren geraken door al die extra kosten diep in de schulden, en geraken hun grond kwijt. Een kwart miljoen van hen pleegde zelfmoord.

Hieronder de trailer (2 min 36 sec):

Terug naar de Koen. Hij vond het ook nodig om voor de zoveelste keer de Séralini studie (de langetermijnstudie over de ratten die tumoren kregen na het eten van ggo-maïs) onderuit te halen. Daarover wil ik kort zijn. De studie heeft gebreken. Net zoals de studies die bedrijven indienen om een ggo goedgekeurd te krijgen. Is de conclusie daarom: weg ermee? Nee: de conclusie had ook kunnen zijn: laten we het eens op een ernstige manier overdoen. Dan pas kan je conclusies trekken over langetermijneffecten van ggo’s. Vandaag gebeuren die studies niet. Zelfs onze Koen kan dit niet ontkennen.

Koen blijkt ook de zoveelste te zijn die gelooft dat je honger uit de wereld helpt door meer voedsel te produceren. Die abstractie maakt van het feit dat landbouwproducten gaan naar wie koopkracht heeft. Indien het meer opbrengt om soja te kweken om aan de varkens te voeren, dan gaat die soja naar de varkens. Als het meer opbrengt om maïs te kweken om er ethanol van te maken voor biobrandstoffen, dan gebeurt dat. Zo werkt de markt. Wie geen koopkracht heeft, kan geen voedsel kopen. Wie arm is, lijdt honger.

Maar de inhoud van dat artikel is niet de reden van mijn verbijstering. Of toch niet dé reden. Ik heb al betere artikels gelezen van voorstanders van ggo’s. Koen zijn argumentatie is zwak. Normaal zou ik er mij niet druk over maken. Het is veeleer Koen zelf waar ik mij aan stoor. Koen is namelijk “creatief directeur van een Antwerps reclamebureau”. Tegenwoordig zijn creatieve directeuren van reclamebureaus, althans volgens de Chef Opinie van De Standaard, interessante opiniemakers als het over voeding gaat. “Een Antwerps reclamebureau”, staat in De Standaard. Er had ook kunnen staan “creatief directeur van Dallas Antwerp”, zo leert Google mij. Dallas Antwerp is een reclamebureau van campagnes voor ondermeer Bicky Burger of Tic Tac, om even bij voeding te blijven.

Je vraagt je af wat er allemaal leeft op zo’n krantenredactie. BioForum, voor wie ik werk, stuurt ook regelmatig een opiniestuk naar De Standaard. Quasi altijd krijgen we dan te horen dat de Chef Opinie het stuk weigert. Te lang, te kort, te moeilijk geschreven, te gemakkelijk geschreven, auteur te onbekend, te dit, te dat. ’t Is altijd iets. Niet alleen BioForum heeft dat probleem. Andere NGO’s hebben het ook veel moeilijker dan vroeger om een stuk in de krant te krijgen. En als Koen van Dallas Antwerp iets instuurt?

Ik durf niet te denken dat daar iets aan vasthangt. Misschien is er wel discussie over op de redactie? Mensen die voor zijn, mensen die tegen zijn. En komt er dan een Vlaamse consensus uit? Een doordenkertje, of een mooie cartoon misschien? Want geef toe: DEZE cartoon, zo vlak naast dat artikel: dat maakt alles weer goed, niet?

Advertenties

8 thoughts on “Reclamemakers over voeding en Monsanto

  1. Je verwoordt wat ik denk Esmie, mijn haren kwamen ook overeind als ik het las, niet om de inhoud, wel om Koen…de opiniemaker…die slogans verzint voor TicTacs?

  2. Als leek tracht ik mij een opinie te vormen over ggo’s, maar het is verdomd moeilijk. Wat je hoort van voor- en tegenstanders spreekt elkaar ronduit tegen. Zo las ik dat die zelfmoorden van boeren niet te maken zouden hebben met ggo’s en ik kan natuurlijk niet terplekke gaan onderzoeken hoe het in elkaar zit. Als men nu ook nog eens de eerste de beste zonder kennis van zaken een tribune geeft in de krant, dan maakt men mij het alleen nog maar moeilijker. Dus a.u.b. journalisten, doe uw werk en spit het eens allemaal uit voor ons.

    • Lies, ik denk dat ook journalisten te weinig tijd krijgen om zaken écht in de diepte uit te spitten. Dit neemt niet weg dat al veel mensen en NGO’s het belangeloos uitgespit hebben. Dat berichten elkaar tegenspreken is logisch, want voor de biotech-industrie zijn er enorme belangen mee gemoeid. Zij hebben er alle belang bij dat ggo’s en bijhorende patenten maximaal ingang vinden. We zien het telkens weer: wanneer er grote belangen mee gemoeid zijn, worden kosten noch moeite gespaard om twijfel te zaaien. Dat is zo rond de zadenproblematiek, maar ook met klimaatverandering en vroeger met de tabaksindustrie.

    • Hey, er is een vrij goed boekje in het Nederlands dat alle problemen en vraagstukken rond ggo’s aanpakt: GGOs: Droom of Nachtmerrie (Bart Staes). Het is nog steeds te verkrijgen bij de betere boekhandel!

  3. Vandaag in DS een ander geluid. Astroturfer Van Deun krijgt een dreun van Brick De Bois. Permacultuur doet zijn intrede in De Standaard… Ik denk dat DS inderdaad geen tijd heeft om het uit te zoeken, maar ze gaan in elk geval terug het debat aan over ggo’s. Dat lag al een paar jaar redelijk stil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s