Het bosje van Greet

Gisteren bezocht ik het voedselbos van Greet.

132004_tuin Greet_0007Greet heb ik eind vorig jaar ontmoet, toen iemand op het lumineuze idee was gekomen om een brunch te organiseren voor autoloze mensen. Ik had pas beslist om tijdskrediet te nemen om mij in permacultuur te verdiepen, en zij had pas de ontwerpcursus gedaan bij de docent van het Voedselbos. Ze vertelde dat ze eigenlijk al sedert 1998 min of meer met permacultuur bezig was in een bosje vlak bij St. Denijs Westrem.

Gisteren organiseerde ze een reünie voor haar medecursisten in haar voedselbos, en ze nodigde mij ook uit.

132004_tuin Greet_0008We hebben ook een klein beetje gewerkt. Greet legt momenteel een hugelkultur bed aan: vrij zwaar werk, maar eens het af is, zit ze goed voor vele jaren.

132004_tuin Greet_0002

Wie het boek “Holzer’s permacultuur” van Sepp Holzer gelezen heeft, zal deze techniek herkennen. Eerst wordt een geul uitgegraven (de humuslaag bewaar je apart). Vervolgens leg je dikke takken  in de geul, en je vult de holtes op met fijnere takken. Daar overheen breng je grasplaggen (omgekeerd!) aan en tot slot verdeel je de humuslaag eroverheen.

hugelkultur_how_to_image

Het organische materiaal verteert traag en komt geleidelijk aan vrij. Hoe groter de takken in het binnenwerk, hoe trager de nutriënten vrijkomen. Daar hou je dus rekening mee bij de keuze van de teelt. Indien ze met een helling aangelegd zijn (wat Holzer aanbeveelt), vergroten ze het teeltoppervlak.

Greet werkt de randen van de bedden op een andere manier af: met levende wilgentenen die ze vertikaal in de grond steekt, waardoor die opnieuw gaan groeien. Vroeger deed ze dit met dood hout, maar aangezien de bodem vrij vochtig is, ging dit rotten. Met levend hout is dit niet het geval. Bovendien kan je de nieuwe uitschietende tenen gebruiken om te mulchen.

132004_tuin Greet_0001In haar moestuin kweekt ze ondermeer oerprei, en die heeft de harde winter goed overleefd. Bovengronds lijkt dit op gewone prei, maar ondergronds vormt de plant bolletjes, die je kan vergelijken met look. De bolletjes kan je gebruiken om de plant te vermeerderen. En, typisch bij permacultuur: oerprei is een doorlevende plant. Bovendien is die, naar verluidt, ook zeer lekker…

132004_tuin Greet_0003

Ik heb alvast een paar bolletjes gereserveerd…

Advertenties

6 thoughts on “Het bosje van Greet

  1. Alweer zeer interessant om te lezen. Oerprei, daar had ik nog nooit van gehoord. Eigenlijk een beetje vreemd dat bijna geen enkele tuinier nog gebruik maakt van doorlevende planten terwijl me dit toch een pak minder werk lijkt te vragen dan elk jaar opnieuw eenjarige planten zetten.

    • Ik meende dat wisselcultuur (in de gangbare landbouw) ontstaan is enerzijds om uitputting van de bodem te vermijden (andere planten nemen andere voedingsstoffen op), anderzijds om schadelijke insekten, schimmels en nematoden die overwinteren in de bodem te beperken. Ik vraag me dan af hoe ze dit in de permacultuur oplossen…

      • Bij teeltrotatie heb je nog steeds een perceel van hetzelfde gewas. Bij permacultuur wordt alles meer door elkaar gezet. Men werkt in zgn. gildes: dit zijn plantensoorten die elkaar versterken.

  2. Esmeralda, je oerpreibolletjes zijn dik aan het worden, eind juli- begin augustus worden ze geoogst. Je eeuwige moesplantje staat op men terras in een potje (en kan daar niet eeuwig blijven staan).

    Dat hugelbed waar we samen aan werkten (en dat ik na de reunie samen met men vriend verder afmaakte) doet het eigenlijk niet zo goed.tot nu toe.
    Allicht is dat normaal omdat het voorlopig nog pas omgewoelde bodem zonder structuur en leven is. Eerst zaaide ik er vanalle koolsoorten en rode biet (om er daarna ‘gildegenoten’ tussen te zetten). Die kiemden zeer goed, maar de slakken vraten werkelijk alles grondig op. Vinden ze een welkome schuilplaats tussen die stokjes die het bed afboorden? Zullen er ook egels e.d. er een schuilplaats in vinden?
    Daarna zaaide ik witlof en bijenbloemen, maar de opkomst is zeer bedroevend. Droogt het te snel uit via de verticale zijkanten?
    Ik probeer nog es met de oerpreibolletjes eind augustus- begin september…
    Misschien is een hellend hugelbed zoals Holzer het aanbeveelt en zoals men oerprei-aardbeienbed bewijst, wel beter.
    We blijven zoeken en proberen niewaar…

    • Hugelcultur is niet logisch , door hout onder te werken in de grond zorg je ervoor dat een hoop van je stikstof verdwijnt naar het hout omdat het moet verteren , lees: omgezet worden door bodemorganismen ..terwijl aan de opervlakte stikstof nodig is voor het opgroeien van nieuwe planten . wat is er mis met gewone permacultuur waar de bodem zo min mogelijk bewerkt wordt ? verder zeker en vast ook veel minder arbeidsintensief , en daar doen we het toch ook voor ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s